Archief
Artikelen

De laatste jaren zijn er af en toe strafzaken waardoor de gemoederen verhit raken: de Schiedammer Parkmoord, de zaak Lucia de Berk, de Deventer moordzaak en de zaak Hörchner zijn enkele voorbeelden van strafzaken waarin aantoonbaar ernstige fouten werden gemaakt door de politie, het OM en de rechters. Deze strafzaken werpen de vraag op of er soms sprake is van een crisis in de rechtsstaat.

Het symposium dat de SP vorige week vrijdag heeft gehouden, draaide vrijwel uitsluitend om dergelijke strafzaken. Men vroeg zich af of er sprake is van incidenten of dat er structureel iets mis is in onze rechtspraak. De mogelijkheden van hoger beroep en cassatie bij de Hoge Raad kunnen deze fouten kennelijk niet voorkomen en de mogelijkheden voor herziening van deze vonnissen zijn te gering. Vandaar dat op het symposium unaniem werd gepleit voor een onafhankelijke Revisieraad, waar dergelijke strafzaken nogmaals kunnen worden onderzocht. Deze Raad zou tevens de bevoegdheid moeten hebben om een zaak te heropenen. Daarmee zou het vertrouwen in de rechtsstaat worden hersteld.

Maar is dat wel waar? Vooropgesteld: ook ik ben een voorstander van een dergelijke Raad, maar als dit de enige maatregel zou zijn, dan is dat volgens mij absoluut onvoldoende. Het vertrouwen in de rechtsstaat wordt namelijk niet alleen geschaad door tunnelvisies en gerechtelijke dwalingen. De discrepantie tussen wat mensen verwachten van een rechtsstaat en de harde realiteit is inmiddels veel groter! Hoewel ook het privaatrecht en het staatsrecht daarin een rol spelen, zal ik me beperken tot het strafrecht.

Het eerste kenmerk van een rechtsstaat is gelegen in de Trias Politica. De wetgevende macht, de rechtsprekende macht en de uitvoerende macht zijn er gescheiden. In Nederland is dat al lang niet meer het geval. Niet alleen fungeren officieren van justitie, advocaten en zelfs politici soms als plaatsvervangend rechter, veel rechters hebben nevenfuncties, zoals commissariaten, waardoor belangenverstrengeling kan ontstaan. Paul Ruijs, die ook aanwezig was op het symposium van de SP, ageert daar al jaren tegen, maar op zijn vraag uit de zaal werd door de heren professoren nauwelijks gereageerd. Die vraag ging over klassenjustitie, met als voorbeeld de vrijbrief die werd verstrekt aan Eddie de Kroes.

Paul Ruijs heeft jarenlang lijsten opgesteld van de nevenfuncties van onze magistraten. In 2001 verscheen zijn boek: Wij zien u wel in de rechtszaal. Onder druk van de discussie die daarop volgde, werd een wet aangenomen die voorschreef dat rechters hun bijbanen moeten melden. Melden? Jawel! Als een slecht betaalde politieagent wat bijklust, dan valt dat nog te begrijpen. Maar rechters worden goed betaald, in elk geval voldoende om rond te komen. Iedere rechter zou volstrekt onafhankelijk moeten zijn, dat wil zeggen: zonder nevenfuncties. Deze overweging staat nog los van de werkdruk waarover ze klagen! Maar zelfs de wettelijke meldingsplicht bleek voor onze magistraten te zwaar. Velen gaven hun bijbanen niet op, al is dat in strijd met de wet. Paul Ruijs vertelde dat toen hij te gast was in het TV-programma “Het Zwarte Schaap.”

Een volgende kenmerk van een rechtsstaat is rechtsgelijkheid. Als een politicus, een hoge ambtenaar of iemand bij justitie een overtreding of misdrijf begaat, dan zou dat op dezelfde manier moeten worden bestraft als wanneer een burger een dergelijke fout maakt. Dit is beslist niet het geval en iedereen weet dit. De burgemeester krijgt geen bekeuring voor dronken rijden, de burger wel! Als een ambtenaar in functie een misdrijf pleegt, dan behoort dat zelfs zwaarder te worden bestraft. De ambtenaar in functie kan in feite vaak straffeloos de wet overtreden, zo blijkt uit het Pikmeer arrest en de daarop volgende jurisprudentie. Alleen bij hoge uitzondering wordt er een “voorbeeld gesteld.” Dan krijgen frauderende speurhondbegeleiders een taakstraf, maar ze blijven politieagent. Ontzetting uit het ambt volgt wel uit het wetboek van strafrecht, maar werd door het OM niet geëist.

Een ander kenmerk van een rechtsstaat is rechtszekerheid. Een van de zaken die tijdens het symposium aan de orde kwamen, is de dubbele pet van het Openbaar Ministerie. Zowel de opsporing van strafbare feiten als het aanklagen van de verdachte zijn in handen van het OM. Volgens de heren professoren ligt daar de oorzaak van de tunnelvisie. Helaas werd er geen voorstel gedaan om deze dubbele pet te vervangen door twee gescheiden instanties: een opsporingsapparaat (bestaande uit politie, recherche, NFI en zo voort) dat na onderzoek verslag doet aan de Officier van Justitie, die kan overgaan tot het formuleren van een dagvaarding.

De totale verstrengeling van opsporing en vervolging leidt er toe dat het OM zaken wil winnen. Het is daarom geneigd om een dagvaarding zo te formuleren, dat de verdachte wordt beschuldigd van het Allerergste en/of het Iets Minder Erge en/of het Feit dat Werkelijk is Begaan. Een duidelijk voorbeeld is de zaak van Gemma en de Tasjesdief die ik onlangs (een beetje tegen wil en dank) heb besproken. Gemma werd beschuldigd van doodslag en/of dood door schuld. Beide misdrijven waren onbewijsbaar, terwijl de Wegenverkeerswet deze materie goed bleek te regelen. Het resultaat is dat Gemma zich moet verdedigen tegen onterechte aanklachten. Zoiets duurt dan drie jaar. Het huidige automatisme om de aanklacht zo zwaar mogelijk te formuleren lijkt me niet in het belang van de rechtsstaat. Voor iedere Officier van Justitie zou moeten gelden: Gij zult in uw dagvaarding geen valse beschuldigingen uiten.

Het OM heeft ook een grote vrijheid om tot vervolging over te gaan of te seponeren. In de Deventer moordzaak, maar ook in de zaak Hörchner, is tevergeefs aangifte gedaan van fraude tegen een of meer leden van het OM. Die aangifte moet worden gedaan bij het OM, dat vervolgens beslist dat er niets aan de hand is. Maurice de Hond noemt daarom zijn rapport (pdf): Als een slager zijn eigen vlees keurt. In de zaak Hörchner ging het OM zelfs zo ver om Hörchner op grond van een vage aanklacht aan Polen uit te leveren. Dit leidt niet tot vertrouwen in de rechtsstaat! Er zou een onafhankelijke instantie moeten komen, die aangiften tegen leden van het OM in behandeling neemt. Overigens mag Hörchner na bijna een half jaar voorarrest vandaag eindelijk voorkomen. Zie voor de haken en ogen van dit proces de website die door zijn partner Annelies wordt bijgehouden (pdf).

Een ander aspect van de rechtsstaat is de equality of arms. Een verdachte moet zich met ongeveer gelijke middelen kunnen verdedigen. Dat is niet het geval als de verdachte geen geld heeft en een “toevoeging” krijgt, een advocaat die door de staat wordt betaald. De bezoldiging is dan zo summier, dat deze advocaat de verdachte slechts summier kan verdedigen. Grote boeven, die met misdaad miljoenen verdienen, huren een dure advocaat in die vervolgens een team van assistenten en stagiaires aan het werk zet. Deze boeven winnen daarom vaak hun proces, terwijl de kleine criminelen het gelag betalen.

De belangrijkste taak van het strafrecht in een rechtsstaat is de bescherming van de burgers. Niet het bestraffen van boeven moet het doel zijn, maar het beschermen van de maatschappij tegen onaanvaardbaar gedrag. Dat brengt ons op het probleem van de draaideurcriminelen die vrijwel onmiddellijk weer worden vrijgelaten. De burger die daar het slachtoffer van wordt, verliest het vertrouwen in de rechtsstaat. Voor deze groep recidivisten zou een speciaal programma in het leven moeten worden geroepen, gericht op resocialisatie.

Het meest belangrijke voor een rechtsstaat is echter dat men erop kan vertrouwen dat Justitie integer is. Wanneer die integriteit in het geding komt, dan zou er een diepgaand onderzoek moeten volgen. Helaas steken juist dan de magistraten, de politici en de professoren de kop in het zand. Toen tegen de Secretaris Generaal van Justitie aangifte werd gedaan van actieve pedofilie en nog ergere misdaden, bleek het voor hem te volstaan om met klem te ontkennen. Als dat voldoende zou zijn, waarom werden Ernest Louwes en Lucia de Berk dan veroordeeld? Beiden ontkenden immers met klem!

Deze discrepantie heeft mijn vertrouwen in onze rechtsstaat geschaad. Sindsdien kijk ik met wantrouwen naar de gang van zaken. Zo is er in de Deventer moordzaak een vraag die nog steeds niet duidelijk is gesteld, laat staan beantwoord. Deze vraag luidt niet: Wie heeft mevrouw Wittenberg vermoord? Daar gaat namelijk een vraag aan vooraf: Waarom heeft de recherche (of het OM) de rol van Michael de Jong nooit behoorlijk onderzocht? Heeft dat soms te maken met het feit dat Michael ooit chauffeur was voor dames van lichte zeden? Michael kende de klantenkring van deze dames. Wie is chantabel? Zolang dit niet wordt onderzocht, weet niemand of dit een rechtsstaat is! We kunnen alleen maar doen alsof…

Ceterum censeo Joris Demmink strafrechtelijk… wordt vervolgd.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

31 Reacties op “Crisis in de rechtsstaat met uitroepteken”

  • erik:

    off topic, gewist door BOU

  • erik:

    Oh Ja, je hebt het over draaideurcriminelen en een speciaal programma. Wel eens van ISD gehoord? Opvolger van de SOV.

  • Beste Erik, over sommige dingen worden we het voorlopig toch niet eens. Vandaar dat ik zowel in mijn column iets heb gewist, als in jouw reactie. Een belangrijke mate van wantrouwen in de rechtsstaat is volgens mij te wijten aan het “zachte” optreden tegen draaideurcriminaliteit. Geef mij dus eens even een link naar ISD en SOV. De gemiddelde burger weet daar namelijk niets van. Die blijft slechts vrezen voor autokraakjes, tasjesdieven en winkeldiefstal uit zijn of haar eigen winkel.

    De mensen die daar het slachtoffer van zijn, hebben niet het gevoel dat ze in een rechtsstaat leven.

  • erik:

    Dat is toch opmerkelijk. Je haalt zelf Wedzinga aan om een punt te maken over het failliet van de rechtsstaat en dan zou ik niet mogen kunnen zeggen dat dit voorbeeld niet klopt?
    De wereld zou te klein zijn als een rechter zo te werk zou gaan…

    De gemiddelde burger zou zich wat beter op de hoogte moeten stellen van de rechtspraak voor er allerlei foute conclusies worden getrokken.

    In de pers is meer dan genoeg aandacht geweest voor de maatregel Instelling voor Stelselmatige Daders. Iemand die binnen vijf jaar drie keer is veroordeeld kan door de rechter voor twee jaar in een speciale vleugel van de gevangenis worden geplaatst, alwaar er intensief gewerkt gaat worden aan alle probleemgebieden. Uiteraard voor een betere resocialisatie. De ISD is inmiddels enkele jaren van kracht en is de opvolger van de Strafrechtelijke Opvang Verslaafden. Min of meer zelfde idee.

    Het idee kan er bij mij niet in dat alle slachtoffers gefrustreerd zijn en denken dat ze niet in een rechtsstaat leven. Dat is een grove en onnodige generalisatie waar je patent op lijkt te hebben. Ik wil nogmaals benadrukken dat ik een dergelijke benadering (fouten op basis van verkeerde aannames en onnodig paniek zaaien), gevaarlijker vind dan de incidentele en moeilijk te voorkomen menselijke fouten die worden gemaakt binnen het goed werkende systeem.

  • Over generalisaties gesproken. Het kan er bij mij niet in dat iemand spreekt van een goed werkend systeem, terwijl dat systeem op zijn grondvesten schudt. Het is duidelijk dat Erik iemand is die meer weet van rechten dan de gemiddelde Nederlander, maar die wetenschappelijk niet of nauwelijks is geschoold. Denk je wel eens kritisch na? Vraag je je wel eens af wat je onder systeem verstaat? Wat het doel van dat “systeem” is? Wat de betekenis is van de Trias Politica? Hoe het toch komt dat er de laatste tijd zoveel blunders van justitie aan het licht komen en of er wellicht een structuur in die blunders valt te ontdekken? Hoe denk je over gerenommeerde wetenschappers als Wagenaar en Crombag, die op wetenschappelijke gronden gehakt maken van dat zogenaamde systeem? Hoe kom je er bij dat het gaat om incidentele fouten? Heb je onderzoek verricht? Hoe kom je er bij dat “alle” slachtoffers gefrustreerd zijn en niet denken in een rechtsstaat te leven? Niemand die dat beweert. Wat versta je trouwens onder slachtoffers? Ook daders die de dupe worden van die o zo zeldzame fouten van het systeem? Besef je wat voor impact die fouten hebben? Wat is een “goed” werkend systeem? Wat zijn jouw parameters voor “goed”? En zo kan ik nog wel een hele tijd doorgaan. Erik is op zijn “best” een middelmatig jurist, die wetenschappelijk niet geschoold is en kritiekloos meeloopt in het systeem. Een praktijkmens met een beperkte blik. Zielig. Binnenkort (als het lukt vandaag nog) zal ik op mijn log aandacht besteden aan dergelijke meelopers en een het feit dat nu ook de top van justitie zich moet verantwoorden. Maar dat wist je nog niet Erik, of wel? Wat een tegenvaller hè?

  • Excuses voor de tikfouten.

  • Beste Wicher, dank voor je reactie en die twee tikfouten heb ik even verbeterd.

    Erik, ik was aan een reactie op jou nog niet toegekomen. De reden dat ik het voorbeeld over de zaak Wedzinga heb geschrapt, is niet omdat ik denk dat het niet klopt. De reden is dat ik vermoed dat jij een zoekmachine op Wedzinga hebt ingesteld en hem aldus achtervolgt. Ook deze column ging niet over Wedzinga, maar over ons juridisch systeem.

    Je schrijft: “De gemiddelde burger zou zich wat beter op de hoogte moeten stellen van de rechtspraak voor er allerlei foute conclusies worden getrokken.”
    Zelf heb ik van jou de indruk dat je je wel op de hoogte stelt van de rechtspraak, maar op grond daarvan allerlei foute conclusies trekt.

    Ik heb even gezocht naar de Inrichting voor Stelselmatige Daders.
    Wikipedia zegt:
    “In Nederland zijn er ongeveer 19.000 meerderjarige veelplegers en zo’n 1.000 minderjarige veelplegers. Bij deze groep gaat het meestal om relatief lichte delicten zoals autokraken, inbraken, vernielingen en winkeldiefstal. De delicten veroorzaken echter veel overlast voor burgers en bedrijven. Vanaf de start zijn er zo’n 1.000 ISD-plaatsen.”
    Op 20.000 veelplegers zijn er 1.000 plaatsen. We blijven dus kampen met 19.000 veelplegers! Deze zijn echter niet gelijkmatig verdeeld over de samenleving. Sommige buurten in grote steden zijn uiterst onveilig. De bewoners van deze buurten leven beslist niet in een rechtsstaat!

    Zoals je weet, of had kunnen weten, blijkt 15% van de Nederlanders geen vertrouwen meer te hebben in de rechtsstaat. Dit percentage is stijgende, het vertrouwen is dalende. Op het symposium van de SP kwam eigenlijk maar een oorzaak aan de orde: spraakmakende zaken waarin gerechtelijke dwalingen duidelijk zijn gebleken. Daar werd een goede oplossing voor aangedragen.

    In deze column probeerde ik duidelijk te maken, dat er meer oorzaken zijn. In plaats van in te gaan op het geheel, of op de teneur van mijn column, kom je katten op Wedzinga.

    Erik, ken jij Wedzinga soms persoonlijk? Heeft hij je ooit iets misdaan of zo? Op mijn weblog is geen plaats voor persoonlijke vetes. Je zegt wel het dossier van Wedzinga te kennen en je volgt de zaak tegen hem kennelijk op de voet. Maar als ik je vraag uit hoofde van welke functie, dan krijg ik geen antwoord. Dan ben je opeens nergens en helemaal niets!

    Wedzinga is in mijn ogen een bijzonder goede strafrecht-jurist. Misschien moet je eens heel rustig zijn laatste column lezen.
    Want je loopt inderdaad kritiekloos mee in het systeem.

  • erik:

    @wicher: grappig dat u mij verwijt het systeem kritiekloos te volgen. Ik weet volgens u niet zoveel, maar ik weet nog wel dat raadsheren bij het Hof bij uitstek de positie hebben om vermeend prutswerk in eerste aanleg te corrigeren. Heeft u dat al die jaren gedaan? Toen u er met de neus bovenop zat?

    @Bou: ik heb niets tegen de heer Wedzinga, ken de beste man alleen van papier. Ik sla alleen aan op mensen die uit frustratie en rancune wild om zich heen slaan. Hele beroepsgroepen bruskeren en ondertussen zelf regelmatig de plank mis slaan. We leven helaas in een tijd waarin hele volksstammen zonder na te denken achter dergelijke ongenuanceerde figuren aanlopen. Ik vraag mij in alle oprechtheid af of de heer Wedzinga deze verantwoordelijkheid aankan. Wilders laat al zien het niet te kunnen.

    Ik ben niet begonnen over de heer Wedzinga. U schrijft een column en haalt daarin de heer Wedzinga expliciet aan om een voorbeeld te geven. Lijkt mij relevant.

  • Beste Erik,
    Ik heb dat voorbeeld geschrapt, zonder dat dit afbreuk deed aan mijn betoog. Daaruit blijkt wel, dat het niet relevant was.

    Je hebt kennelijk nooit geleerd om hoofdzaken van bijzaken te scheiden. Ook ken je het verschil niet tussen objectief en subjectief denken. Tot slot denk je dat jij kunt denken voor een ander. Vooral dat laatste is bevoogdend, neerbuigend en arrogant!

    Heb even een voorbeeld van subjectief denken:
    “Ik sla alleen aan op mensen die uit frustratie en rancune wild om zich heen slaan. Hele beroepsgroepen bruskeren en ondertussen zelf regelmatig de plank mis slaan. We leven helaas in een tijd waarin hele volksstammen zonder na te denken achter dergelijke ongenuanceerde figuren aanlopen.”

    En heb ook een voorbeeld van denken voor iemand anders:
    “Ik vraag mij in alle oprechtheid af of de heer Wedzinga deze verantwoordelijkheid aankan.”

    Erik, het ontbreekt je niet alleen aan een kritische kijk op het systeem, maar je blijkt ook gespeend van zelfkritiek. Je doet niet anders dan wild om je heen slaan en vooral misslaan met jouw plank. Je ziet slechts de splinter in het oog van je buurman!

  • erik:

    Een boel verwijten, helaas zoals wel vaker zonder enig valide argument.

    Alles is subjectief, mijn beste. Objectiviteit bestaat niet. Dit weblog is daar een mooi voorbeeld van. Je poneert nogal stevige stellingen op basis van aannames en je eigen versie van hoe de dingen kunnen zijn gegaan.

    Wat Wedzinga betreft: ik denk niet voor hem. Ik vraag mij iets in alle oprechtheid af op basis van wat hij zelf allemaal te berde brengt op zijn weblog. Dat is wat anders.

  • “Objectiviteit bestaat niet”… Kortom?

    Beste Erik, ik ben je beste niet. Begin nu eens bij het begin en besef dat ik slechts mijn best doe om zaken te verduidelijken.

    Wat Wedzinga betreft: ik denk dat hij oprecht geschokt is door de toestand van onze “rechtsstaat”. Jij verkondigt slechts een geloof in die rechtsstaat. Ik denk wel dat je oprecht in die illusie gelooft.

  • erik:

    Jij verwijt mij subjectief denken. Ik stel dat objectief denken niet bestaat en gebruik je weblog als bewijs. Het valt je te prijzen dat je zaken wil verduidelijk, maar je doet dat op basis van de aanname dat het systeem niet deugt. We noemen dat ook wel tunnelvisie. Kom met valide voorbeelden en goede argumenten, dat wil nog wel eens helpen om mensen te overtuigen. Je komt niet verder dan het benoemen van incidenten en maakt daarbij ook nog eens fouten. De zaak van de dode tasjesdief heeft niets te maken met valse beschuldigingen van het OM. ALS bewezen kan worden dat een automobilist bewust op iemand inrijdt, dan is doodslag helemaal geen raar idee. Dat er een auto in het spel is, wil nog niet zeggen dat het WVW 94 automatisch als enige in beeld komt.

    Dat stoort me zo aan je kritiek. Je hebt weinig kennis van het strafrecht, maar toch trek je een grote broek aan. Ik ga toch ook niet bij PSV aan de zijlijn staan en trek mijn mond open?

    Ik geloof in de rechtsstaat omdat ik iedere dag zie en meemaak dat het werkt. Er is controle op justitie, het Hof kan de rechtbank corrigeren. Empirisch bewijs, heet dat.

    Wat zet jij daar tegenover?

    P.S> is het niet vreemd dat Wedzinga pas tot inkeer komt nadat hij zelf is veroordeeld? Waar was hij toen hij de controle uit KON en ook MOEST uitoefenen?

  • Erik, doe toch niet zo dom.

    “Ik stel dat objectief denken niet bestaat en gebruik je weblog als bewijs.”

    En dan stop je jouw comments vol met subjectiviteiten.

    Je zegt: “Er is controle op justitie, het Hof kan de rechtbank corrigeren. Empirisch bewijs, heet dat.”

    Onder empirisch bewijs versta ik wel iets anders! Wetenschapstheorie is ook al niet je sterkste kant.

    “Ik geloof in de rechtsstaat omdat ik iedere dag zie en meemaak dat het werkt.”

    We kunnen helaas niet allemaal in jouw rechtsstaat leven. Er zijn zoveel mensen voor wie het niet werkt. Zij vragen zich af: Waar is die rechtsstaat toch gebleven? Ik doe maar even een suggestie: in de zak van Erik, misschien?

    Over de inkeer van Wedzinga heb ik geen oordeel, jij wel!

  • Erik, het zou wel buitengewoon eng zijn wanneer mensen die -zoals jij zegt – “weinig kennis” hebben van strafrecht, de mogelijkheid om zich kritisch te uiten wordt ontzegd.. Gelukkig komt dat recht een ieder toe en is het juist van wezenlijk belang dat mensen kritisch zijn over (o.a.) het strafrecht en goed onderbouwde kritiek proberen te uiten.
    Natuurlijk heb ik “fouten” gemaakt en ik geef je gelijk wanneer je zegt dat ik pas mijn “coming out” had nadat ik tot ontslag als raadsheer werd gedwongen. Ik kan per definitie niet (empirisch) bewijzen dat ik tot inkeer ben gekomen. Wat ik wel wil zeggen is dat ik probeer te leren van mijn eigen “fouten” en dat ik de laatste jaren veel heb meegemaakt wat mij tot nadenken stemt.
    Je zin : “Ik geloof in de rechtsstaat omdat ik iedere dag zie en meemaak dat het werkt” vind ik van een verbijsterend simplisme. Het is ronduit nonsens wat je daar uitkraamt. Als je het meent, en daar moet ik van uitgaan, is het eng.

  • Beste Bou,

    De eerste zin moet luiden: Erik, het zou wel buitengewoon eng zijn wanneer mensen die -zoals jij zegt- “weinig kennis” hebben van het strafrecht, de mogelijkheid om zich kritisch te uiten wordt ontzegd.

    Zou je die zin s.v.p. willen verbeteren.

  • Beste Wicher,
    Ik doe mijn best. Volgens mij is het nu verbeterd.
    Als ik jou was, zou ik me echter niet zo druk maken om iemand als Erik. Hij heeft immers volstrekt niet door wat er werkelijk gaande is.

    Het “Simplistisch Verbond” is jaren geleden reeds ontmaskerd door de “Tegenpartij”, hoewel de stemmers op Wilders dat nog steeds niet hebben begrepen. “Geen gezeik, allemaal rijk” lijkt wel mooi, maar waar blijft dan het verschil tussen jou en mij?

    Morgen hoop ik mijn nieuwe column te voltooien, maar heb alvast een voorproefje over de Hoge Raad. Belangenverstrengeling troef, met dank aan Henk Rijkers van het totaal onbeduidende Katholiek Nieuwsblad.

    Erik is echt eng, in de betekenis van smal, nauw en vooral niet wijd en breed. We zullen hem maar dhr. E. Smallegange noemen. 😉

  • erik:

    Dit is nou zo typerend voor de huidige maatschappij. Mensen die anders denken zijn ineens mensen die niet door hebben wat er werkelijk gaande is. Dat zijn opeens mensen die eng en nauw denken. Nee, een weblog volstouwen met stellingen die nergens op zijn gebaseerd en ook nog eens aantoonbaar onjuist, dat is breed denken! Maar ga daar vooral niet inhoudelijk op in. Een tactiek vaker toegepast door de Wildersen en Verdonken van deze tijd.

    Ik zeg dat objectiviteit niet bestaat en daarna ben ik subjectief. Volgens mij is het tweede een bevestiging van het eerste, maar dat zie jij blijkbaar anders.

    Empirisch bewijs is ervaringsbewijs. Elke week werken temidden van het systeem lijkt mij bij uitstek empirisch. Daar doelde ik op.

    @Wicher: natuurlijk mogen mensen zonder kennis zich tegen van alles en nog wat aanbemoeien. Prima. Maar ik neem ze niet serieus als ze hun stellingen baseren op onjuiste informatie en aannames. Als u echt interesse heeft in het verbeteren van het systeem, dan zou u moeten gruwen van dergelijke personen. Dan kunt u zich beter omringen met de eerder genoemde erkende criticasters van het systeem Wagenaar en Crombag. Het praat immers een stuk makkelijker met mensen die wel weten waar het over gaat.

  • Beste Erik,

    Hoewel ik mijn blogs grondig probeer te documenteren, zijn er altijd mensen die mijn stukjes even doorlezen, zonder de links te volgen waarmee ik ze onderbouw.

    Je schrijft:
    “Nee, een weblog volstouwen met stellingen die nergens op zijn gebaseerd en ook nog eens aantoonbaar onjuist, dat is breed denken!”
    Als iemand mij op fouten wijst, dan ben ik daar blij mee. Jij hebt me niet gewezen op fouten, je kraakt me alleen maar af. De kwalificatie: “nergens op gebaseerd en aantoonbaar onjuist” is daar een voorbeeld van.

    Je schrijft:
    “Ik zeg dat objectiviteit niet bestaat…”
    Dit is een misvatting. Als objectiviteit niet zou bestaan, dan zouden ook objecten niet bestaan en/of kennis van die objecten zou dan niet mogelijk zijn. Alle wetenschap is gebaseerd op de mogelijkheid om objectieve kennis te verwerven.

    Je schrijft:
    “Empirisch bewijs is ervaringsbewijs.”
    Ook dit is een misvatting. Ervaringen kunnen zeer subjectief zijn! Iedere wetenschapper weet dat en houdt daar rekening mee.

    Je schrijft:
    “Elke week werken temidden van het systeem lijkt mij bij uitstek empirisch.”
    Dit is een ernstige misvatting! Iedere socioloog kan je dit uitleggen. Objectieve observatie vereist afstand, zelfs tijdens participerend onderzoek. Aan observatie gaat een vraagstelling vooraf. Jij werkt slechts mee in het systeem en vraagt je niets af.

    In je slot-alinea ben je weer bezig om te denken voor een ander. Wat Wicher Wedzinga doet, moet hij zelf weten. De keuze met wie hij zich omringt, is aan hem. Overigens behoort hij zelfs niet tot mijn kennissenkring, ik heb de goede man nooit gezien en ken hem slechts uit bloggersland. Ik vind dat hij goed schrijft!

    Je laatste zin is voor mij nogal krenkend. Uiteraard kan ik me niet meten met grote rechtspsychologen als Wagenaar en Crombag, maar ik meen toch wel een beetje te weten waarover mijn vakgebied gaat. Mijn titels staan voor twee universitaire diploma’s, mr.drs. BOU is geen fake!

    Erik, ik vind je eng, niet in de vorm van gevaarlijk of bedreigend, maar in de vorm van uiterst kortzichtig. Je mist een ruime blik en je staat bol van onterechte eigenwaan. De manier waarop je mij denkt te bekritiseren, vind ik neerbuigend, respectloos en niet leerzaam. Je kost me tijd, maar ik vind je eigenlijk een nit-wit!

    Tot slot nog dit: je wil graag het laatste woord hebben. Daarom kan ik je terug verwachten. Maar voorwaar, ik zeg je dit: als je me nogmaals beledigt, dan wordt je reactie verwijderd.

  • erik:

    Volgens mij verzamel je gotspes. Mij een nitwit noemen en dan stellen dat je niet beledigd wilt worden.

    Ik heb je wel degelijk gewezen op je fouten in de zaken Germaine en Wedzinga. Bij beiden beticht je justitie van valse beschuldigingen terwijl dit aantoonbaar niet juist is.

    je titels zeggen me, met alle respect niets. Het gaat niet om de kennis, maar hoe je deze toepast.

  • Beste Erik,

    Er is een verschil tussen jou een nitwit noemen en jou een nitwit vinden. Ik vind je inderdaad bijzonder onslim! Zoals ik van meet af aan heb gevonden en ook gezegd: ik vind je niet snugger.

    Als je denkt dat het OM niemand vals beschuldigt, verdiep je dan eens in de zaak Hörchner. Tegen beter weten in ging het OM na vrijspraak in hoger beroep, terwijl reeds bekend was dat het enige bewijsmateriaal, een tapverslag tussen twee criminelen, door het OM vervalst was.
    Ik zeg vervalst, omdat de advocaat van Hörchner ontdekte dat er twee verschillende versies in omloop waren. De juiste versie werd gebruikt in het proces tegen de bendeleden, de vervalsing werd gebruikt tegen Hörchner.

    Slachtoffers van justitie leven niet in een rechtsstaat. Voor mijn titels hoef je op zich geen respect te hebben, maar jij begrijpt zelfs niet waar deze titels voor staan!

    Verder ben je te gast op dit blog, maar je gedraagt je alsof je hier de baas bent. Daarom vind ik je een arrogant kwastje. 🙂

  • erik:

    Compleet of topic! Je gaat wederom niet in op mijn argumenten. Herhaling van zetten.

    Dat jij mij dom acht, doet niet ter zake en acht ik in zijn geheel niet relevant. Ga eens in op mijn argumenten.

  • erik:

    Dat je justitie in een kwaad daglicht met onjuiste informatie. Omdat je niet snapt hoe een tenlastelegging wordt opgesteld, ga je uit van onterecht beschuldigen. In de zaak Germaine is doodslag niet een gekke gedachte. In de zaak Wedzinga eveneens. In dit geval waren er bewijzen voor. Dat de rechter anders oordeelt, wil niet zeggen dat het gaat om onterechte beschuldigingen!

  • Erik, Erik, wat maak je een enorme denkfout. Natuurlijk is een beschuldiging niet onterecht als je afgaat op het door het Openbaar Ministerie samengestelde dossier. Het punt is juist dat het opsporingsonderzoek in nogal wat zaken eenzijdig is gericht, namelijk op het rondkrijgen van de aangifte. Aan onpartijdige en objectieve waarheidsvinding wordt lang niet altijd voldaan. Ik kan daar nog veel meer over zeggen, maar discussiëren met jou heeft geen zin. Je denkt vanuit het systeem en je hebt geen helikopterview. Je ziet de weeffouten in het systeem niet. Ik sluit af met te zeggen: kijk eens rond, denk na en wees kritisch. Ik heb ondervonden hoe gevaarlijk dat systeemgerichte denken is, want ik heb me er ook “schuldig” aan gemaakt.

  • “Natuurlijk is een beschuldiging niet onterecht als je afgaat op het door het Openbaar Ministerie samengestelde dossier.”

    Wicher, voor zover ik weet staat zowel in Duitsland als in Engeland de opsporing los van de openbare aanklager. Het onderzoek naar de feiten is dan in andere handen dan het onderzoek naar de strafbaarheid van die feiten. Volgens mij zou een dergelijke scheiding de objectiviteit van het onderzoek ten goede komen.

    En een ander belangrijk punt is volgens mij, dat men nergens aangifte kan doen wegens fraude door het OM. Zowel in de zaak Hörchner als in de Deventer moordzaak is die fraude evident. Maar het OM seponeert, gaat niet over tot vervolging, zegt rustig dat er niets aan de hand is. In zijn rapport is Maurice de Hond daar heel duidelijk over.

    En een derde punt is de integriteit van zowel de politici en hoge ambtenaren, als de rechterlijke macht. Dat hele nevenfunctie-gedoe zou verboden moeten zijn. Voor zover dat niet haalbaar is, zou het uiterst transparant moeten zijn. Een rechter behoort slechts één pet te dragen!

    Natuurlijk roei ik wel een beetje tegen de stroom in. De huidige tendens is, dat het OM (Harm Brouwer c.s.) meer macht wil. Dat Brouwer het ne bis in idem wil afschaffen, is tekenend voor zijn mentaliteit. In plaats van de hand in eigen boezem te steken, veegt hij zijn eigen straatje schoon.

    Verder zou je je zelfs gevleid kunnen voelen met al die aandacht van Erik. Want heus, deze column gaat niet over jou! Gelukkig heb je dat zelf wel begrepen, maar Erik denkt nog steeds dat het over Wedzinga gaat. 😉

    Erik, in de zaak Wedzinga zag ik bij voorbeeld het volgende mis gaan: De dame in kwestie deed aangifte van een bloedbad, poging tot moord! Toen Wedzinga vroeg om een bloedsporenonderzoek, werd dat geweigerd. In de dagvaarding stond nog steeds: poging tot moord. En hoewel Wedzinga daarvan onvoorwaardelijk werd vrijgesproken (zelfs zware mishandeling zat er niet in), blijf jij beweren dat vrijspraak nou eenmaal niet betekent dat hij het niet gedaan heeft.

    Hetzelfde overkwam Hörchner, die onvoorwaardelijk werd vrijgesproken van onder meer criminele organisatie. Zowel de Rechtbank als het Hof kwamen tot de uitspraak dat Hörchner geen enkele band had met de XTC-bende die buiten zijn medeweten voor 14 dagen onderdak had gezocht in zijn leegstaande loods. Toch bleef zelfs na deze onvoorwaardelijke vrijspraak de valse beschuldiging circuleren in ambtelijke stukken.

    Vandaar dat ik er voor pleit, dat het OM in een dagvaarding geen valse beschuldigingen mag uiten. Hoe dat intern moet worden geregeld, is ter uitwerking aan degenen die werken binnen het systeem. Als buitenstaander constateer ik slechts dat deze valse beschuldigingen iemand ondanks vrijspraak toch blijven achtervolgen. Ik zou daar niet graag het slachtoffer van zijn!

  • erik:

    In de zaak Wedzinga is er pas veel later aangifte gedaan. De vraag of er dan nog sporen te vinden zijn, lijkt mij niet moeilijk te beantwoorden, maar staat ook los van het eventuele levensdelict. Het draaide namelijk om een vermeende verwurging. Daar komt weinig bloed bij kijken.

    Bij vrijspraak is het bijna altijd zo dat de rechtbank het niet kan bewijzen omdat er niet genoeg bewijs is. Het komt maar heel zelden voor dat een rechter letterlijk zegt dat iemand het niet gedaan heeft. Een weekje rechtbank zou je dat zo kunnen leren, maar dan loop je wel het risico dat je eens inziet dat het systeem bijna altijd prima werkt.

    @wedzinga: hoezo een denkfout? U gaat er al bij voorbaat steeds vanuit dat het OM slecht werk levert. Tsja, dan is elke rechtszaak gedoemd te mislukken. De realiteit is echter dat rechters en raadsheren maar zeer zelden een politie-onderzoek naar de prullenbak verwijzen. Ik ken officieren van justitie en politie-teams die zeer nauwgezet en volgens de regels te werk gaan. U diskwalificeert deze mensen al bij voorbaat.

    En dat een onderzoek eenzijdig is opgesteld, is niet zo raar. Als je een verdachte hebt, probeer je het bewijs tegen deze persoon rond te krijgen. Wat moet justitie dan doen? Alle middelen inzetten om zijn onschuld te bewijzen? Dat is in geen enkel land zo.

  • Beste Erik,
    Volgens mij doorzie je een duidelijk ding niet: aan de hand van praktijkvoorbeelden zoek ik naar structurele zwakheden in het systeem.
    De zaak Wedzinga is daarom voor mij interessant. Een voormalig Raadsheer is nu zelf verdachte, hij is verbijsterd over de gang van zaken. Zijn houding is een beetje: “Als ik dat had geweten, dan had ik nooit een veroordeling durven uitspreken.” Maar jij schrijft: “U gaat er al bij voorbaat steeds vanuit dat het OM slecht werk levert.” Ik zie Wedzinga dat niet doen.

    Omtrent die vermeende wurging, die kan natuurlijk verzonnen (of sterk overdreven) zijn door een wraakzuchtige vriendin. Niet alleen de rechter, maar ook het OM behoort met dat mechanisme rekening te houden. Hetzelfde mechanisme verontrustte me in de zaak van Gemma en de tasjesdief. De nabestaanden schreeuwden moord en doodslag, ze eisten vervolging en zo voort. En het ergste was, dat een populistische politica zich er openlijk mee ging bemoeien.

    Wanneer ik het over bepaalde mechanismen heb, dan valt dat slechts tot op zekere hoogte te veralgemeniseren. Als liegende officieren van justitie niet worden gestraft en zelfs promotie maken (Schiedammer parkmoord) dan wil dat niet zeggen dat alle officieren van justitie liegen. Het wil alleen maar zeggen dat ze ongestraft zouden kunnen liegen. Dit gaat ten koste van het vertrouwen in de hele beroepsgroep!

    En dan die vrijspraak: in de zaak Hörchner heeft het Hof een zeer expliciete vrijspraak geformuleerd. Dat komt zelden voor, dat weet ik. Daarom zou je juist in deze zaak verwachten dat in de ambtelijke stukken niet nogmaals werd gesuggereerd dat Hörchner wel bij die XTC-bende betrokken zou zijn.

    Verder heb ik inderdaad nooit een hele week op de rechtbank gezeten, maar ik heb wel een aantal strafzaken meegemaakt. Ik heb me altijd verbaasd over het ritueel. In de meeste zaken waarin ik was betrokken, vroeg ik me af of het strafrecht wel enig soelaas kon bieden. Maar het gedrag was inderdaad strafbaar, dus daar doen we het dan maar mee…

    Uit de laatste alinea die je schrijft, blijkt dat je totaal vergroeid bent met het systeem. “Als je een verdachte hebt, probeer je het bewijs tegen deze persoon rond te krijgen. Wat moet justitie dan doen? Alle middelen inzetten om zijn onschuld te bewijzen?”

    Justitie zou in de opsporings-fase moeten doen aan waarheidsvinding. Dat is niet altijd het geval. Verdiep je in de Deventer moordzaak, dan begrijp je dat justitie alle middelen heeft ingezet om het bewijs tegen Ernest Louwes rond te krijgen. Wat daar niet mee overeenstemde, werd verdraaid, vergeten en verdonkeremaand. Ze hadden immers een verdachte!

    Begrijp wel dat hier levens verwoest zijn, dat een gelukkig gezin uiteengerukt werd, dat een kostwinner voor jaren in het gevang belandde en dat velen (waaronder ik zelf) ernstig vermoeden dat Louwes onschuldig is. Dit op grond van de feiten!

  • Het is werkelijk zinloos om tegen zoveel onkunde te ageren. Wel eens van het luminol-onderzoek gehoord, Erik? En wat te denken van het argument van de Officier van Justitie op de zitting, die letterlijk zei: “Ja, dat onderzoek had gekund, maar we hebben besloten het niet te doen a) omdat het te duur was en b) omdat het weinig uitmaakt hoeveel bloed er van de dame wordt gevonden.” Waarop ik antwoordde dat ze kennelijk niet had gedacht aan de mogelijkheid dat er helemaal geen bloed van haar was te vinden. Want zo was het en ook nu zou dat onderzoek nog kunnen worden uitgevoerd. Men vindt dan twee bloeddruppels van mij. Niets om over te zeuren en dat heb ik dan ook niet gedaan.
    Wat te denken van de twee psychologen (goede kennissen van mij) die ik direct vroeg om te komen, tegen wie de dame zei dat we over en weer een klap hadden uitgedeeld, die mij vervolgens behoorlijk (en terecht) de les hebben gelezen en haar in hun huis hebben geïnviteerd om daar de rest van de tijd door te brengen of naar haar Oekraïense vriendin/kennis te gaan. Zij is bij die mensen in huis geweest en zei letterlijk dat ze zich bij mij veilig en vertrouwd voelde en daarom het aanbod afsloeg. Om na een week waarin ze alle zeilen bijzette om haar geld te krijgen toch naar die Oekraïense vriendin te gaan en later aangifte doen.
    Wat te denken van het feit dat ze verklaarde dat haar kleren in dat verschrikkelijke bloedbad waren verscheurd, maar geen enkel kledingstuk kon tonen waaruit dat bleek en daar ook geen verklaring voor had. Iets wat bleek uit eigen onderzoek van mijn advocaat en ik.
    Ik heb zelf een privédetective uit Lugansk moeten inschakelen om er achter te komen dat ze geen taxibedrijf had, dat de taxi op naam stond van haar ex-man en dat ze haar flat uit moest, tenzij ze die kon kopen.
    Ach, Erik, nu heb ik me in mijn boosheid weer laten gaan. Zoveel domheid. Ik laat het nu echt maar hierbij, want ik blijf aan de gang. Je bent eng en inderdaad kortzichtig.

  • Daarnet kwam ik een stukje tegen op kennislink, over het effect van gevangenisstraf.

    “SAMENVATTING
    Ex-gevangenen maken zich vaker opnieuw schuldig aan criminaliteit dan veroordeelden die geen gevangenisstraf kregen. Dit geldt voor verschillende typen daders en voor verschillende typen delicten. Gevangenisstraf brengt daarmee deels teweeg wat het zou moeten voorkomen, namelijk crimineel gedrag. Dit blijkt uit onderzoek van het Nederlands Studiecentrum Criminaliteit en Rechtshandhaving. ”

    Erik, denk daar eens diep over na, wanneer je weer een rechtszaak hebt bijgewoond!

  • Erik B.:

    De rechtstaat is een corrupte illusie. Dit zijn uitstekende voorbeelden, net zo goed als je meermaals in een Dutroux rapport kunt staan en een toponderneming leiden danwel in de directie daarvan plaatshebben. Hier zijn toch wel schrikbarend veel voorbeelden van te geven. Bovendien is het niet alleen justitie ook de politie onderzoekt al te belastende zaken niet meer als daar bekende personen in voorkomen. Intussen staat men in China een praatje te verkopen over mensenrechten(.) Dat is hun ware versluierende aard.
    Een feitelijke staat in een staat.

  • mrpettjo:

    ‘Omgebrachte Rishi kansloos bij arrestatie door roekeloze agenten’

    Ruim een jaar na de dodelijke schietpartij kwam de zaak voor de rechter nadat de rijksrecherche maandenlang alle beelden had bekeken. Toen de advocaat van Rishi de kans kreeg om te vertellen hoe zijn moeder leed onder de vreselijke situatie, stond de verdachte reeds buiten de zaal. Hij vond het niet nodig om de intense droefheid van de familie aan te horen. Evenmin heeft hij ooit excuses aangeboden.

    http://www.dichtbij.nl/den-haag/regionaal-nieuws/artikel/3254034/omgebrachte-rishi-kansloos-bij-arrestatie-door-roekeloze-agenten.aspx

Recente reacties