Archief
Artikelen

In de Nieuwe Revu van 15 augustus heeft Stan de Jong een artikel geschreven over Wicher Wedzinga. Daarover heb ik al iets geschreven. Over dit artikel heeft Stan nu een evaluatie geschreven op zijn weblog. Omdat het niet mogelijk is om te linken naar zijn blogjes, ben ik zo vrij om de tekst integraal over te nemen:
Het belang van de Rammende Rechter (woensdag 22 augustus)
(Door Stan de Jong)

Welke artikelen scoren goed bij lezers? In mijn geval alles over Hells Angels, alles over pedo’s (liefst als ze een toga dragen) en alles over criminelen die de status van BN’er hebben bereikt, zoals Willem Holleeder. Ook de Chipsholzaak en Deventer Moordzaak beroeren de gemoederen hevig. Soms schrijf je een verhaal dat je zelf van groot belang acht, maar waar relatief weinig reacties op komen. Dat gebeurde mij onlangs met De Rammende Rechter.

Waarom waren de reacties zo lauw? Ik zie drie mogelijkheden.
• Ik heb het niet helder opgeschreven (‘de boodschap’ niet goed ‘gecommuniceerd’ zouden ze in de politiek zeggen.)
• De Rammende Rechter wordt niet serieus genomen. Hij is een van wrok en rancune doortrokken persoon.
• Ik zie het verkeerd. Het artikel in Revu was inhoudelijk helemaal niet van belang.

Over mogelijkheid 1 kan ik zelf niet oordelen.
De persoon van de Rammende Rechter dan. In het artikel had ik zelf al aangegeven dat de oud-raadsheer, die gedwongen ontslag nam wegens mishandeling van zijn vriendin, wel deels door rancune zal worden gedreven. Maar doet dat ertoe? Als er niet iets heel erg mis was gegaan tussen Wicher Wedzinga en de rechterlijke macht/justitie zou hij nooit met zijn unieke verhaal naar buiten zijn gekomen.
Rancune is een drijfveer waar wij journalisten ons voordeel mee kunnen doen. Net als jaloezie. René Lancee is ongetwijfeld een van haat tegen justitie vervuld persoon, maar is wat hij te zeggen heeft daardoor minder relevant? En neem Ad Bos, de ‘klokkenluider’ in de bouwfraude-affaire. Iemand die jaren in die wereld meedraaide en meesjoemelde. Het maakte de omvang van zijn onthullingen toch niet minder groot? In veel gevallen weten we trouwens helemaal niet wat iemands drijfveren zijn.

Relevanter is: klopt het wat iemand vertelt, is het op zijn minst aannemelijk? Ik denk dat Wedzinga in detail en zeer uitvoerig uit de doeken heeft gedaan hoe het er bij het gerechtshof Leeuwarden in de praktijk aan toegaat.

Bien. Wat was dan, afgezien van de smakelijke anekdotiek, mijns inziens zo belangrijk aan de inside-information van Wedzinga? Wat had hij voor opmerkelijks te melden? Ik vat het even samen.

-De rechterlijke macht en het Openbaar Ministerie zitten – bij het hof Leeuwarden zelfs letterlijk – te veel op elkaars lip. Het gevoel dat verdachten soms bekruipt dat officieren en rechters ‘onder een hoedje spelen’ bestaat dus niet geheel ten onrechte.

-Rechters staan onder geweldige tijdsdruk. Dat komt de kwaliteit van de strafrechtspraak en van de vonnissen niet ten goede

-Rechters lijden soms aan tunnelvisie. Ze zijn ´murw gebeukt´ door al die criminelen die ze jaar in, jaar uit voor hen in het verdachtenbankje zien. De wettelijke voorronderstelling dat iemand onschuldig is tot het tegendeel is bewezen, komt aldus in het gedrang.

-Rechters hebben ‘de ballen verstand’ van technische zaken als DNA. Ze nemen klakkeloos rapporten over van niet altijd even onafhankelijke deskundigen, niet zelden ten nadele van de verdachte.

-Rechters gaan – vanwege die tijdsdruk en een zekere ondeskundigheid – vooral af op hun ‘gevoel’. Niet op de feiten.

-Het Openbaar Ministerie is de stuwende facor in een strafproces. Het OM stelt niet alleen het dossier samen waar een rechter zich op baseert (en dat soms incompleet is), maar kan er tevens voor zorgen dat de juiste (lees: meest inschikkelijke) rechter op een lastige zaak wordt gezet, zo vertelde Wedzinga. Voor mij een eye-opener.

-De figuur van de rechter-plaatsvervanger is zeer discutabel. Niet alleen zitten er politici onder (trias politica!), ook advocaten, ambtenaren van het Justitie-departement en zelfs officieren van justitie vielen bij het hof Leeuwarden (en elders zal het niet anders zijn) in als rechter.

-Advocaten, met name in het noorden en oosten van Nederland, hebben te weinig mankracht/kennis van zaken om tegenwicht te bieden aan het OM. Ernstiger is dat zij volgens Wedzinga ‘te dociel’ zijn naar rechters/officieren toe, doordat ze te graag in het lokale circuitje meedraaien.

-In zijn algemeenheid is het beeld dat Wedzinga schetst dat van een ‘kleffe’ wereld. Advocaten, officieren, rechters – ze nemen te weinig hun eigen verantwoordelijkheid. “Het is een incestueus wereldje”.

Nu ja, dit alles vind ik enorm belangrijk. Hier kunt u het artikel in Revu over de Rammende Rechter downloaden. Misschien denkt u er bij herlezing hetzelfde over.
——————————————————————————————————————-

Mijn commentaar:

Ik kan iedereen aanraden om dit artikel te lezen en de informatie serieus te nemen. Zelf denk ik dat de toestand bij Justitie nog veel ernstiger is, dan door deze Rammende Rechter wordt geschetst. Fraude en nepotisme komen niet aan de orde. Toch heeft Wedzinga zelf vijf jaar lang gefunctioneerd als Raadsheer bij het Hof van Leeuwarden, terwijl er een aangifte wegens mishandeling en poging tot doodslag tegen hem lag van zijn ex-vrouw.
Het achterhouden van ontlastend bewijsmateriaal, zoals duidelijk is gebeurd in de Deventer moordzaak (en ook in de Schiedammer Parkmoord, waarover binnenkort meer), is reeds een vorm van fraude. Maar een rechter, zelfs een raadsheer, krijgt het tegenbewijs dat door het OM wordt verdonkeremaand, nooit onder ogen. Daarom kan ex-raadsheer Wedzinga daar ook maar weinig over zeggen.

Op de website van Maurice de Hond is over dit artikel nu een discussie gaande.

Share and Enjoy:
  • NuJIJ
  • Twitter
  • Facebook
  • Hyves
  • RSS
  • email

7 Reacties op “Stan de Jong en de Rammende Rechter”

  • Robert:

    Er staat niet zoveel nieuws in het artikel, behalve enkele smakelijke anekdotes.

    Het belangrijkste: de tijdsdruk en de mogelijkheid voor het OM om een rechter uit te kiezen is al veel eerder ook door andere rechters aangekaart.

    Het is juist dat advocaten een goede verstandhouding met de rechterlijke macht prefereren, de kwalificatie dociel gaat mij echter veel te ver. Uit het artikel blijkt dat Wedzinga dat alleen baseert op het ontbreken van wrakingsverzoeken.

    “Het achterhouden van ontlastend bewijsmateriaal, zoals duidelijk is gebeurd in de Deventer moordzaak”

    Is dat zo? Een voorbeeld graag.

    Eerder heb ik met veel interesse uw artikelen over Joris D. gelezen.
    De laatste tijd vaart u echter op wel erg partijdige bronnen, zoals Maurice de Hond. Ook Stan de Jong heeft in de Deventer moordzaak iedereen verdacht gemaakt behalve de veroordeelde Louwes.
    Het is nog steeds zo dat de enige tegen wie enig bewijs ligt de thans veroordeelde is.

    Wat ik maar wil zeggen is, straks is er met Joris D. nog echt iets aan de hand en kan ik u niet meer serieus nemen. (en waarschijnlijk niet alleen ik)

    Trouwens wat betreft Joris D. : Wanneer komt het boek van de Turkse onderzoeksjournalist uit? (en de Nederlandse vertaling)

  • Beste Robert, je zegt:
    “Het is nog steeds zo dat de enige tegen wie enig bewijs ligt de thans veroordeelde is.”

    Helaas is dat niet waar!

    Er is geen enkel verband tussen het gevonden mes (waarmee de moord zou zijn gepleegd) en de daarbij behorende, maar later verdwenen paraplu, en Louwes. De geurproeven met het mes waren pure volksverlakkerij.

    Op het weblog van Maurice komen de mensen samen die niet geloven in de schuld van Louwens. En zij verzamelen het bewijs.

    Om dat te begrijpen, zul je het hele weblog van Maurice de Hond moeten doornemen. Het begint hier.

    In een kleine twee jaar tijd is het ene feit na het andere boven water gekomen. Zo blijken de briefjes te zijn geschreven door Meike, de vriendin van klusjesman M.d.J. Maar het OM bestrijdt dat. Helaas blijkt het “onderzoek” van het OM naar het handschrift pure fraude!!

    Op dit moment concentreert de zaak zich rond een verklaring van de beheerder van de begraafplaats. De weduwe kwam vaak naar het kerkhof, om naar het graf van haar man te gaan. De moord is gepleegd op donderdagavond en ontdekt op zaterdag. Op vrijdag sprak de beheerder met de klusjesman. Deze vertelde hem dat de weduwe dood was. Die vrijdagavond heeft de beheerder dat ingebracht in de vergadering: “Ik hoorde dat de weduwe W. is overleden, we krijgen dus volgende week weer een begrafenis. ”
    Deze man heeft willen getuigen, maar dat zit niet in het dossier.

    En zo gaat dat maar door…

    Als je wilt weten hoe deze vork in de steel zit, lees dan niet alleen mijn blogjes, maar link vooral door!

    Wat betreft Joris D. Kan ik je slechts verwijzen naar deze aflevering:

    Even wachten…

  • Geachte Robert,

    Het citaat dat u aanhaalt van Wedzinga (“Het achterhouden van…”) komt niet uit mijn artikel. Dit voor alle duidelijkheid.
    Over de importantie van wat Wezinga zegt, kunnen we van mening verschillen, dat is ook prima, wellicht dat het u minder verbaast dan anderen.
    Maar nu de Deventer Moordzaak. U schrijft dat ik ‘iedereen verdacht heb gemaakt behalve de veroordeelde Louwes’. Welnu, ik weet niet waarop u zich baseert, in elk geval niet op mijn boek. In het boek worden drie andere personen genoemd die als verdacht kunnen worden omschreven, niet (alleen) omdat ik dat vind, maar vooral ook door wat we weten van het politie/justitie-onderzoek:
    -Michael de J.
    -Henk R.
    -Ter Velde, de vorige executeur-testamentair.
    De laatste was vermoedelijk geen verdachte in formele zin, de eerste twee waren dat wel. Tegen Michael de J. bestonden zelfs zeer sterke aanwijzingen en hij was dan ook gedurende twee maanden de topverdachte in de zaak. Latere informatie – zoals Bou beschrijft – heeft zijn positie nu niet bepaald sterker gemaakt.
    Al het belastend materiaal tegen Louwes is tot eind 2003 (mijn boek stamt overigens uit maart 2003) doeltreffend gepareerd, hetgeen zelfs het OM tijdens de herzieningsprocedure in Den Bosch moest erkennen. Daarna kwam het DNA-verhaal waarover een hele boom valt op te zetten.

    Vriendelijke groet

    Stan de Jong

  • Dick:

    Wat is nieuws en wat kan je er mee, dat is voor mij regelmatig het probleem.

    Een groep raadsheren brengen een nepotisme zaak naar buiten, met direct resultaat en vervolgens is het geen nieuws meer volgens de heren van de pers.
    Opvoedkundig, als je zo iets bij je kinderen toepast, dat is volgens mij “een beetje dom”

    Maurice de Hond heeft publicitair een extra probleem gekregen toen bleek dat er geen mes in het graf lag.

    Dat is denk ik wat bij het simpele volk blijft hangen.

    Maar dat Louwes eerst is veroordeeld door een mes wat met een geurproef gelinkt was, geheel voorspeld door de recherche, dat drinkt bij het grote publiek niet door.

    De recherge, kennelijk wisten die dat de geurproef zo ging. Ik denk, zoals Mr Pieter van Vollenhoven steld, meestal is een misstand in bepaalde kring wel bekent. Daarom kon de recherche voorspellen dat het mes aan de geur van Louwes gelikt ging worden. En volgens Peter R de Vries vergist die hond zich echt niet, dat blijft wel hangen.
    Als de druk te hoog wordt, offert het OM een politie man of nu ook de honden begeleiders.

    Maar een liegende OvJ is moeilijk vervolgd te krijgen.

  • Robert:

    Een aantal jaren geleden heeft de President van de Rechtbank Maastricht in zijn afscheidsrede veel aandacht besteed aan de mogelijkheid van het OM een rechter uit te kiezen.
    Voor mij was dat toen schokkend nieuws. En ook toen is er volgens mij weinig mee gedaan.

    Niets dan lof over het werk van o.a. Stan in 2003, met een terechte herziening als gevolg.
    Het daarop volgende arrest van het Hof Den Bosch kan echter niet zomaar aan de kant worden geschoven. Dit arrest zit gewoon goed inelkaar en biedt eigenlijk alleen een mogelijkheid in het geval van bewijsbare fraude. En er is nog geen begin van dat bewijs, al doen Maurice de Hond en zijn aanhangers het voorkomen alsof dat wel het geval is.

  • Robert:

    Dat L. een keer slchtoffer is geworden van vals bewijs betekent natuurlijk niet dat het bewijs de tweede keer ook vals was.
    Zoveel pech is wel heel erg onwaarschijnlijk.

    De bij sommigen populaire theorie dat L. bewust tot twee keer toe is geframed gaat er bij niet in. Die theorie hangt van zoveel speculaties en aannames aan elkaar dat het gewoon veel waarschijnlijker is dat L. liegt.

  • Beste Stan, dank voor je reactie en dat citaat stond onder de stippellijn. Dat waren mijn woorden, maar voor alle duidelijkheid heb ik dat er nu bij gezet.

    Beste Robert,

    In een herzieningszaak mag helemaal geen nieuw bewijs worden toegelaten. Het Hof den Bosch had behoren te zeggen: OM, bekijk het maar met je DNA. Daar had je in Arnhem mee moeten aankomen! Maar ook de Hoge Raad ging hier mee akkoord. Het is tegen de regels van het strafprocesrecht, dus ook hier had de Hoge Raad moeten ingrijpen. Nu werd er een precedent geschapen. In een herzieningszaak mag het OM op de een na laatste dag nog met nieuw bewijs komen. Daarmee wordt het “ne bis in idem” uitgehold!

    In Arnhem werd Louwes veroordeeld op een mes en een motief. Het mes viel weg, het motief viel weg, toen toverde men wat DNA uit de hoge hoed als nieuw bewijs.

    Zoveel pech is inderdaad onwaarschijnlijk! Daarom riekt deze hele zaak heftig naar een tot twee maal toe doorgestoken kaart. En natuurlijk willen mensen liever geloven dat Louwes liegt, dan dat onze Justitie een criminele organisatie is.

    Er is geen enkel bewijs dat het NFI het DNA niet welbewust op de blouse heeft aangebracht. Er is zelfs een aanwijzing dat dit wel gebeurde. Men had namelijk in 2000 al bloed van Louwes afgenomen. Zijn DNA-profiel was dus bekend (dit is een reeks letters en die reeks is uniek). Toch kwam men in 2003 wat wangslijm halen. Waarom?

    Multiple choice:
    1) Het DNA-profiel was nooit gemaakt
    2) Het DNA-profiel was zoekgeraakt
    3) Men had vers DNA nodig

    Op het weblog van Maurice de Hond staat een goede analyse van de uitspraak van het Hof den Bosch. Lees dat en je begrijpt wat er mis is met deze uitspraak.

Laat een reactie achter