Omdat het zulk mooi weer is, besteed ik op dit moment niet zo heel veel tijd aan schrijven, maar dat komt wel weer. Laatst zag ik echter een documentaire die me ontroerde. Het gaat over Vietnam en de manier waarop de mensen daar de oorlog hebben overleefd.
In de Vietnamese provincie Cu Chi woonden duizenden mensen tijdens de Vietnam-oorlog in een uitgebreid systeem van ondergrondse tunnels. Deze waren reeds gebouwd in de tijd van de strijd tegen de Fransen en tijdens de oorlog tegen de Amerikanen werden de tunnels uitgebreid. Toen de Amerikanen de dorpen van Cu Chi begonnen te bombarderen, gingen de overlevenden ondergronds, waar zij voor de rest van de oorlog bleven.
De geheime tunnels, die de dorpen met elkaar verbonden en die soms onder Amerikaanse basissen doorliepen, waren niet alleen bolwerken voor de guerrilla’s van de Viet Cong, maar ze waren ook het centrum van gemeenschapsleven. Verborgen onder de verwoeste dorpen bevonden zich ondergrondse huizen, scholen en openbare ruimten, waar zelfs theatervoorstellingen werden gegeven. Er was een ziekenhuis, waar kinderen werden geboren en operaties werden verricht op de slachtoffers van de oorlog.
De Tunnels van Cu Chi is een film van Mickey Grant, over het leven dat ondergronds werd geleid. Het verhaal wordt verteld door mensen die het zelf hebben meegemaakt: een chirurg, een musicus, een actrice, een ingenieur en de overlevenden van de guerrilla-groep die de tunnels elke nacht verlieten om tegen een overmachtige vijand te vechten. Aan de groep guerrilla-strijders waren cameralieden van Viet Cong verbonden. Hun opnamen van de oorlog, die zijn gemaakt vanuit het Vietnamese standpunt, worden in de documentaire gebruikt.
The Cu Chi Tunnels duurt 59 minuten.







Een goed artikel van John Pilger over Vietnam:
Vietnam: The Last Battle