BOUblog

Archief voor 1 mei, 2009

Er is weer een nieuw boek verschenen van Steve Brown: Criminele Schlemielen. Zijn boeken zijn zulk vermakelijk voer voor juristen, en niet alleen voor hen! Alleen al dat dwaze stel op de kaft, zo oogverblindend vulgair! En dat tegen een achtergrond van kale bakstenen en een totaal versleten canapé. In termen van Steve is dit zeker de Don met zijn baphoer na een snuipfeest.

Hoewel de schrijfstijl van Steve Brown humoristisch is, is hij een zeer goede misdaadjournalist, zo niet de beste! De Criminele Schlemielen waarover dit boek gaat, maken deel uit van een wereld waarin hij als geen ander thuis is. In elk hoofdstuk passeert een ander soort crime-scene de revue, te beginnen met een ouderwetse kroegbaas annex koppelbaas en zijn barvrouw annex echtgenote. Een hilarisch tweetal! Hun handel en wandel staan echter model voor talloze kroegbazen en bazinnen in heel Nederland. De kroeg is immers bij uitstek de plek om even iets te regelen of organiseren…

In het volgende hoofdstuk beschrijft Steve de absolute zelfkant, het basehole, het drugspand, de trieste en smerige wereld van heroïne en crack, van wit en bruin, junken en bagger. In het drugspand woont de junk annex dealer, wiens gastvrijheid eindigt als de klanten blut zijn. Ze worden dan buiten gezet om terug te keren met autoradio’s, fietsen, camera’s en alles wat maar te stelen en helen valt. “Een basehole is een verzamelplaats van gebroken waanzinnigen die hallucinerend geheel van de wereld zijn. Wandelende zombies…” In deze trieste ziekte van totale drugsverslaving gaan alleen al in Amsterdam jaarlijks miljoenen, en wereldwijd vele miljarden aan geld om.

Vervolgens wordt het boek weer hilarisch! Een geslaagde crimineel, inmiddels woonachtig aan de boulevard van Zandvoort, laat zich volledig uitkleden door een stel oplichters. Het tovermiddel daarbij is cocaïne, oftewel bap. In dit hoofdstuk komt ook de Don voorbij, samen met de schijnheilige Reborn Brothers, peperduur geklede heren die zich met hun baphoeren dagen- en nachtenlang overgeven aan snuipfestijnen, waarin naast champagne, whiskey, cocaïne en bloedhete seks gewetenloos veel geld omgaat. Dit is de wereld van de betere bordelen, de zogenaamde besloten clubs.

Seks, cocaïne en geld zijn ook de basis-ingrediënten van een andere scene: die van de geslaagde yuppen met hun lichaamscultuur. Het verhaal van die flikker in zijn homomobiel, met zijn botox-lippen, zijn tepel-correctie en zijn gebleekte anus is werkelijk zo waanzinnig! Maar tegelijkertijd is het zo diep triest: die oplichterij van de cosmetica-industrie. Hoeveel bruisende persoonlijkheden zijn er reeds verslaafd aan botox en liposuctie?

In de wereld van de Criminele Schlemielen is iedereen die geld heeft een prooi voor oplichters en fantasten. Ook de onbestorven weduwen van veroordeelde criminelen worden aldus het slachtoffer van zogenaamde advocaten, financieel adviseurs en andere handige en/of charmante oplichters, die de hulpbehoevende vrouw met liefde overstelpen tot ze blut is.

Met deze fantasten loopt het soms ook niet goed af. Uit het een na laatste hoofdstuk citeer ik: “Fantasy Ed heeft zijn laatste riante koopwoning gedwongen ingeruild voor een wel zeer mobiele leefvorm, namelijk een kartonnen doos.” Verlaten door vrouw of vriendin, dakloos en achterna gezeten door schuldeisers, deurwaarders en/of politie en justitie, maar eveneens door “freunde” van weleer die nog geld tegoed hebben, eindigt de bap-romance in een hel van armoede en angst, of soms ook gewoon in de cel.

In het laatste hoofdstuk wordt Steve weer serieus. Het gaat over de corrupte politie, die het verklikken ontdekte als wapen tegen de criminaliteit. In Drugsbaron in Spijkerbroek, een must read voor wie de wildgroei van criminaliteit sinds de jaren ’70 van de vorige eeuw wil begrijpen, vertelde Steve reeds hoe de politie hem eind jaren ’70 voorstellen deed om hen te tippen als de concurrent een partij hasj of wiet binnen zou krijgen. Steve kon dan rekenen op de helft van de in beslag genomen waar, de andere helft van de partij werd “vernietigd” en zijn concurrent was uitgeschakeld. Voor een eerlijke boef als Steve was dat verraad volledig in strijd met zijn criminele erecode! Maar niet alle boeven hebben zo’n stevig geweten als Steve Brown.

Na de IRT-affaire werd het gebruik van burger-infiltranten aan wettelijke banden gelegd. Het verraden van concurrerende bendes aan de politie ging echter gewoon door. De inzet van de verklikkers-deal werd daarbij steeds hoger, zodat de informant goed garen kon spinnen bij zijn samenwerking met het OM. Het voortdurende verraad en de angst daarvoor leidden vrijwel onvermijdelijk tot het fenomeen van de “afrekening binnen het criminele circuit”. De mentaliteit van de politie lijkt daarbij: laat ze elkaar maar uitmoorden… Het boek eindigt dan ook met een dodenlijst.

Hoewel ik de boeken van Steve niet kan lezen zonder hardop te schateren, heeft zijn werk een serieuze ondertoon. De criminele wereld van Steve Brown beperkt zich namelijk niet tot de gebruikelijke gangsters, maar Steve ziet ook feilloos hoe de criminele bovenwereld werkt. Nadat hij zijn propedeuse rechten haalde, is dit inzicht bij hem slechts verscherpt. Het is daarom niet verwonderlijk dat ook juristen tegenwoordig aandacht besteden aan zijn werk. Zo heeft Steve onlangs een lezing gegeven op een symposium van de Universiteit van Tilburg en deze maand heeft NOVUM, het maandblad van de Juridische Faculteitsvereniging van Leiden, een interview met Steve Brown geplaatst. Ook daarin moet ik weer om hem lachen: “Ik heb geen moment spijt gehad, maar als ik het anders zou mogen doen was ik bankier geworden.” Zodra het meinummer online staat, zal ik de link hier plaatsen, opdat u kunt meegenieten.

Op het weblog van Steve staat nog veel meer informatie, onder andere over het boek waar hij nu aan werkt. Dat zal gaan over de criminele misdaadjournalistiek en een hoofdrol zal zijn weggelegd voor P.R. de Vries. Maar ook andere misdaadjournalisten, hun financiers bij de media en hun informanten, zowel uit het criminele circuit als bij het OM, zullen in dat boek aan de orde komen. Ook zal Steve dieper ingaan op de juridische consequenties van de criminele smaadcampagnes, dit aan de hand van de gerechtelijke uitspraken over deze vorm van riool-journalistiek.

Deze ex-drugsbaron uit de Pijp, ooit handelaar in hasj en marihuana, is inmiddels behoorlijk juridisch onderlegd. Daarbij is Steve Brown een volks-verteller bij uitstek, zoals ook blijkt uit dit interview met Leipe Shit Ouwe (met helaas een slechte geluidskwaliteit).

LSO: interview met Steve Brown duurt 30 minuten.

Steve Brown, die onverbeterlijke kwajongen, is inmiddels uitgegroeid tot de best geïnformeerde misdaadschrijver van Nederland. Zijn boeken zouden verplichte kost moeten zijn voor alle studenten in de bestrijding van drugscriminaliteit! Steve weet daar namelijk alles van. Hij is daarom een groot voorstander van de legalisering van alle drugs, waarbij cannabis voorop staat. Want alleen op die manier valt de drugscriminaliteit nog te bestrijden! Legalise it!